ویژگی های سازه های بست

پیچ و مهره: از یک سر و یک میله استوانه ای با رزوه های خارجی تشکیل شده است که برای اتصال دو قسمت با سوراخ های عبوری باید با مهره ها استفاده شود. آنها متعلق به اتصالات جداشدنی هستند.

گل میخ: بدون سر با رزوه های خارجی در دو سر، یک سر به قسمتی با رزوه های داخلی پیچ می شود، در حالی که سر دیگر از سوراخ عبور می کند و به مهره می پیچد. مناسب برای اتصال قطعات ضخیم تر یا موقعیت هایی که نیاز به جداسازی مکرر دارند.

پیچ‌ها: از یک سر و یک میله رزوه‌دار تشکیل شده‌اند که بر اساس استفاده در پیچ‌های ماشینی (می‌تواند مستقیماً در سوراخ‌های رزوه‌دار پیچانده شود یا با مهره‌ها استفاده شود)، پیچ‌های تنظیم (که برای تثبیت موقعیت نسبی قطعات استفاده می‌شود) و پیچ‌هایی برای اهداف خاص (مانند پیچ‌های چشمی) طبقه‌بندی می‌شوند.

مهره ها: دارای سوراخ های رزوه ای داخلی، معمولاً به شکل شش ضلعی صاف. به همراه پیچ و مهره یا ناودانی برای چسباندن قطعات به یکدیگر استفاده می شود.

پیچ‌های خود{0}: مشابه پیچ‌های ماشینی، اما با رزوه‌های تخصصی، سختی بالا، می‌توانند مستقیماً در اجزای فلزی پیچ شوند تا بدون ضربه زدن قبلی، رزوه‌های داخلی را تشکیل دهند.

پیچ های چوبی: میله رزوه دار دارای رزوه چوبی خاصی است، می توان آن را مستقیماً در اجزای چوبی پیچ کرد و برای اتصال قطعات فلزی با عناصر چوبی استفاده می شود.

واشرها: حلقه های دایره ای صافی که بین سر پیچ یا پیچ یا مهره و سطح قسمت متصل قرار می گیرد تا سطح تماس را افزایش داده، فشار را کاهش دهد یا از شل شدن آن جلوگیری کند.

دایره ها: برای محدود کردن حرکت محوری قطعات در شیارهای شفت یا سوراخ نصب می شوند.

پین ها: عمدتاً برای موقعیت یابی قطعات مورد استفاده قرار می گیرند، با برخی از آنها قادر به انتقال نیرو یا ایجاد اتصالات هستند.

پرچ: متشکل از یک سر و یک ساق که برای اتصال دائمی بین دو قسمت با سوراخ استفاده می شود. جداسازی قطعات نیاز به تخریب دارد.

اتصال دهنده ها به طور گسترده در ماشین آلات، الکترونیک، ساخت و ساز، حمل و نقل و سایر زمینه ها استفاده می شود. آنها بسیار استاندارد و همه کاره هستند، از جمله انواع ساخته شده از فولاد ضد زنگ برای برآورده کردن الزامات خاص مانند مقاومت در برابر خوردگی.